Sommige vrouwen hebben alles om gelukkig te zijn. Ze zijn jong en mooi, intelligent, van goede en gegoede familie. Ze hebben smaak, zijn aangenaam in de omgang,enzovoorts.

Geen wolkje aan de hemel, geen keerzijde aan de medaille, geen ‘ja,mààr...’.

Zo’n vrouw is Desdemona, dochter van een invloedrijk Venetiaans senator. Een jongevrouw die alle mannenharten sneller doet slaan, maar die zelf een man ook wel naar

waarde weet te schatten. En de mooie Desdemona verliest haar hart aan Othello. Een krijgsman weliswaar,maar geen bruut. Een generaal zoals Venetië er geen twee heeft: moedig, groot en nobel, in de zuiverste betekenis van het woord. Een man uit één stuk.

Een alom gerespecteerd bevelhebber. Geliefd bij zijn mannen, gevreesd door zijn vijand. Een vent als een boom.

Alleen...zwart.

Zwart, ja. ‘Van nature gebruind’ als je het verkiest. Of als je wilt: een neger, een Afro-Venetiaan, een diklip... een ‘v-r-e-e-m-d-e’. Dat deze allochtoon zijn zwarte vel riskeert voor zijn nieuwe vaderland, Venetië, daar kraait geen haan naar, maar dat hij met Desdemona zou trouwen, dat gaat de Venetiaanse goegemeente te ver. Véél te ver. En dan zijn alle middelen goed om roet in het eten te gooien.

ALLE middelen.

‘Othello’ is de hoogmis van het verraad, het verhaal van een nobele vreemde en een valsaard (Jago) zoals je er zelfs in je nachtmerries géén zult tegenkomen... tenzij misschien na deze voorstelling. Dat hopen wij althans.

Of juist niet? Hoe dan ook, zorg dat je er bij bent: